G1000 gaat verder – voor een sociaal en duurzaam Amersfoort

Op 22 maart was het in Amersfoort een waar feest van de democratie. Burgers waren via loting uitgenodigd en gingen samen met kunstenaars, politici en ambtenaren aan de slag om de nieuw gekozen gemeenteraad van een agenda voor de komende jaren te voorzien. Er is niet alleen een wensenlijstje voor de gemeentwordleeraad samengesteld maar er zijn ook burgers die zich hebben aangemeld om een steentje bij te dragen aan de verwezenlijking ervan.

Als Amersfoort mogen we trots zijn op dit initiatief van Harm van Dijk en Jerphaas Donner.
Op 28 juni ging het Platform G1000 live en daarmee werd G1000 een landelijk fenomeen. Er kwamen vertegenwoordigers uit diverse gemeenten inspiratie opdoen. Universiteiten werken zelfs samen om te onderzoeken hoe deze vorm van burgerparticipatie in de Gemeentewet kan worden ingepast!

Op zaterdag 20 september krijgt de G1000 Amersfoort een follow-up.

Ook burgers die op 22 maart teleurgesteld reageerden dat ze niet waren ingeloot, krijgen nu een kans. Helaas een kleine kans want er zijn maar een beperkt aantal plekken. Het wordt een G100 in plaats van een G1000.
Op 22 maart was ik zelf als waarnemer aanwezig en de aanwezige energie van al die mensen was aanstekelijk. Zoveel burgers van Amersfoort die zich sterk willen maken voor hún stad, voor de democratie…..
Deze keer mag ik meedoen in de rol van eventmanager. Een eervolle taak.

Droom, denk en doe mee op 20 september!
Voor een dag / af en toe een keer / voor langere tijd? Het is allemaal goed. Er beweegt een zwerm betrokken mensen; haak aan en doe waar jij plezier in hebt en waar jij je kwaliteiten kunt inzetten.
Niet alle thema’s van 22 maart hebben een vervolg gekregen in de werkgroepen. Misschien iets voor jou als ‘ideeënjutter’?
Houd de website en twitter in de gaten voor het definitieve programma en de start van de aanmeldingen.

Transitie naar een nieuw tijdperk

We kijken ernaar uit dat de economie weer groeit en meer nog dat de werkloosheid daalt. Maar we doen er alles aan om de economie te laten krimpen. De crisis maakt duidelijk dat er tegengestelde krachten aan het werk zijn. Aan de ene kant werken ‘oude oplossingen’ niet meer. Maar er zijn nog veel mensen die denken dat we weer terug kunnen naar de gevestigde orde van vóór de crisis – het denken dat hoort bij de oude economische systemen. We zitten in een overgang naar een nieuw tijdperk en dat vraagt op nieuwe oplossingen; om omdenkers en frisdenkers.

5 december 2013

Op de rem of de positieve krachten versterken?

We kijken ernaar uit dat de economie weer groeit en meer nog dat de werkloosheid daalt. Maar we doen er alles aan om de economie te laten krimpen. De crisis maakt duidelijk dat er tegengestelde krachten aan het werk zijn. Aan de ene kant werken ‘oude oplossingen’ niet meer. Maar er zijn nog veel mensen die denken dat we weer terug kunnen naar de gevestigde orde van vóór de crisis – het denken dat hoort bij de oude economische systemen. We zitten in een overgang naar een nieuw tijdperk en dat vraagt op nieuwe oplossingen; om omdenkers en frisdenkers.

Deze week las ik in Trouw (3 december) een paar berichtjes die samen een beeld schetsen van onze maatschappij anno nu dat mij in verwarring brengt.

  • De armoede in Nederland stijgt naar 1,2 miljoen mensen.
  • Het groeitempo van de Nederlandse industrie is het hoogste in Europa.
  • Solidariteit onder druk in gezondheidszorg.
  • Een ingezonden brief met de oproep om verplicht vrijwilligerswerk voor uitkeringsgerechtigden om te keren: “geef vrijwilligers die geen eigen inkomen hebben een uitkering”.

Het begrip participatiesamenleving is ‘besmet’ doordat de promotie ervan vooral lijkt ingegeven door de wens/ noodzaak om te bezuinigen. Ik gebruik de term toch omdat het voor mij ook op een positieve manier uitdrukt dat iedereen het recht heeft om te participeren, mee te doen, zijn of haar bijdrage te leveren. Maar eigenlijk is de term participatiesamenleving ook een pleonasme. Samen leven kan toch alleen als je participeert?

Terug naar de krant

Het groeitempo van de Nederlandse industrie is het hoogste in Europa. Mij verrast dit bericht. Ik heb steeds begrepen dat Duitsland het zoveel beter doet vanwege de maakindustrie. Het zal wel vooral in de omvang zitten maar de industrie beslaat in Nederland 1/5 van het bruto binnenlands product. Dat is toch wel zo substantieel dat deze prestatie meer aandacht verdient. Er is zelf sprake van een capaciteitsprobleem. Grondstoffen én gekwalificeerde medewerkers. Waar blijven de omscholingsprojecten? Deze groei komt toch niet uit de lucht vallen? Wie anticipeert op deze ontwikkelingen?

Tegelijkertijd groeit armoede in Nederland.Het is droef dat in een welvarend land waarin het aantal zeer rijken groeit ook de armoede toeneemt. Kijk naar de voedselbanken; je zit echt in de problemen voordat je in aanmerking komt voor een voedselpakket.
Ik zie en hoor het ook op mij heen. Mensen die door langdurige werkloosheid in de bijstand terecht komen. ZZP’ers die het hoofd niet langer boven water houden. Banken die niet bereid zijn mee te denken; zelfs niet als je kunt aantonen dat er alleen sprake is van een liquiditeitsprobleem. Als die grote opdrachtgever nu maar op tijd aan zijn verplichtingen zou voldoen dan zou je het wel redden. Maar de bank geeft je geen uitstel bij de betaling van je hypotheek. De bank creëert daarmee zijn eigen probleem en de ZZP’er is de wanhoop nabij.

Het derde bericht: in de gezondheidszorg staat de solidariteit onder druk. De schrijver van het artikel doelt hier mee op de basisverzekering die steeds smaller wordt terwijl ook de aanvullende pakketten kleiner worden. Het basisidee van een verzekering is een dekking tegen kosten die je niet zelf kunt dragen. Kwetsbare groepen (niet gezond en/of een kleine portemonnee) zijn hiermee aangewezen op een duurdere verzekering (aanvullende dekking) dan gezonde mensen met een goed inkomen. Voor deze laatste is het risico immers kleiner en de draagkracht, voor het geval je toch meer nodig hebt, groter. Is het fundament van een participatiesamenleving niet gebaat bij meer ruimte voor solidariteit?

Het laatste bericht verraste me in positieve zin: een ingezonden brief met de oproep om de druk op uitkeringsgerechtigden richting vrijwilligerswerk om te keren: “geef vrijwilligers die geen eigen inkomen hebben een uitkering”.
Zou dit niet meer bijdragen aan een participatiesamenleving? Ik denk niet dat de schrijver dit 1 op 1 zou willen doorvoeren maar ik houd van dit soort creatieve gedachten #omdenken.

Gebrek aan leiderschap – van goede wil maar het spoor bijster

We willen met elkaar wel de goede kant op bewegen maar het lijkt wel twee stappen voorwaarts en ook weer twee stappen achterwaarts. Zoals het bericht dat slechts één op de vijf jongeren een passende baan vindt. Ondanks de ontgroening. Ouderen moeten langer blijven werken waardoor er minder banen vrijkomen voor instromers. (Trouw 4 december) Beleid lijkt veelal houtje-touwtje zonder visie op het geheel. We trekken aan de ene kant van het huis en zien niet dat het aan de andere kant op instorten staat. We willen dat de economie groeit en intussen worden vaste banen flexbanen en flexbanen worden ex-banen. Vrijwilligerswerk wordt aangemoedigd maar tegen welk prijs?

We kijken ernaar uit dat de economie weer groeit en meer nog dat de werkloosheid daalt. Maar we doen er alles aan om de economie te laten krimpen. Tarieven dalen en werk waarvoor tot voor kort betaald werd, wordt nu onbetaald gedaan. Verzorgingshuizen zijn niet meer rendabel vanwege de gewijzigde financiering.

De argumenten waarmee veel van deze maatregelen zijn onderbouwd zijn op zich niet onredelijk of onverstandig maar de wijze waarop – zonder overgangsmaatregelen – is schadelijk voor mensen en voor de samenleving als geheel. Zoals gezegd: men is van goede wil maar het spoor bijster.

De maakbare samenleving bestaat niet maar er zijn wel veel positieve en creatieve ideeën en oplossingen. En de oplossingen lijken soms zo voor de hand te liggen.
De crisis maakt duidelijk dat er tegengestelde krachten aan het werk zijn. Aan de ene kant werken ‘oude oplossingen’ niet meer. Maar er zijn nog veel mensen die denken dat we weer terug kunnen naar de gevestigde orde van vóór de crisis – het denken dat hoort bij de oude economische systemen.

Overgang naar een nieuw tijdperk

Gelukkig zijn er ook veel frisdenkers en omdenkers die nieuwe mogelijkheden zien in deze overgang naar een nieuw tijdperk.omdenkers
Wat kunnen we doen om deze krachten te versterken?

Participatie-samenleving

23 september 2013

“Als het kabinet meer participatie wil, valt er veel te winnen bij vrijwilligers”
betoogt Evelien Tonkens, bijzonder hoogleraar actief burgerschap aan de Universiteit van Amsterdam, in Trouw van 23 september.
Tonkens: “De regering ontmoedigt participatie door bezuinigingen op talloze andere regelingen, activiteiten en openbare plekken die mensen in staat stellen om aan de samenleving deel te nemen.
De kosten voor ouderenzorg zijn nauwelijks gestegen en bestaan voor 80% uit premies, slechts 20% komt van de overheid. Ouderenzorg genereert wel duizenden banen voor laagopgeleiden en maakt het voor veel ouderen en hun kinderen mogelijk om te participeren. Kortom: de participatiesamenleving is een uitstekend idee: investeer daarom in de publieke sector in plaats van deze af te breken.”

Tonkens doet een aantal aanbevelingen waaronder een verrassende:
“Start de campagne: ‘De schaamte voorbij!’ We zijn allemaal afhankelijk, van de overheid, werkgevers, vrienden, familie, internet, het waterschap en het wegennet. Dat is niks om je voor te schamen. We mogen trots zijn op een participatiesamenleving die iedereen dankzij onze inspanningen, belastingen en premies in staat stelt om schaamteloos afhankelijk te zijn en naar eigen vermogen te participeren.”