Werk zoekt vrouw

Onder de titel ‘werkt zoekt vrouw’ organiseert de Rode Hoed een debat over arbeid en idealen van de Nederlandse vrouw. Met o.a. Elma Drayer die de ‘verwende prinsesjes’ aanklaagt.
Ik sluit mij liever aan bij het pleidooi van Joke Smit voor een 25-urige werkweek voor vrouwen én mannen. Het fileprobleem is gelijk opgelost, de stress de wereld uit en persoonlijke ontwikkeling wordt de norm in plaats van carrièreontwikkeling.

Onder de titel ‘werkt zoekt vrouw’ organiseert de Rode Hoed een debat over arbeid en idealen van de Nederlandse vrouw. Wat mij betreft breiden we dat uit en gaat het ook over mannen en werk.
Ooit was werken iets voor slaven. Als je je zaakjes goed geregeld had, werkte je niet zelf. Later werd de arbeidsmoraal bijbels gemotiveerd: “ledigheid is des duivels oorkussen/ ga tot de mieren gij luiaard / wie niet werkt zal ook niet eten/ in het zweet des aanschijns zult gij uw brood eten (verdienen).”
Nu móeten we werken om …. ja, voor wie of wat werken we eigenlijk. Om in ons onderhoud te voorzien? Om ons persoonlijk te ontwikkelen? Of voor het algemeen belang? En wat is dat algemeen belang dan?
Natuurlijk, als samenleving moeten we met elkaar in een aantal behoeften voorzien: voedsel, schoon drinkwater, een dak boven ons hoofd, kleding. Om dat te organiseren en ook in de toekomst mogelijk te maken, investeren we in onderwijs, in wegen, gezondheid, zorg etc. Maar als ik de discussies goed volg, draait het uiteindelijk om de economie want “als deeltijdland raken we achter op de rest van de wereld”. En we heffen het vingertje naar deeltijdwerkers: “parttime werken betekent: niet hoeven kiezen”. Hoeveel vrouwen zouden graag (meer) werken maar solliciteren zich suf?! Hoeveel mannen én vrouwen zouden graag wat minder werken omdat er meer is dat het leven de moeite waard maakt?
Joke Smit had het in de jaren ’60 van de vorige eeuw nog niet zo slecht gezien met haar pleidooi voor een 25-urige werkweek voor vrouwen én mannen. Het fileprobleem is gelijk opgelost, de stress de wereld uit en persoonlijke ontwikkeling wordt de norm in plaats van carrièreontwikkeling.
Misschien lopen we als deeltijdland juist vóór op de rest van de wereld.